Tijdens mijn reis naar Ecuador was ik er niet aan toegekomen: een Ayahuasca ritueel.
Ayahuasca is een kruidenmengsel met visionaire en helende werking uit de Amazone. Wat bleek? In Nederland vinden dit soort rituelen ook plaats. Ik hoefde niet lang na te denken...
En dus zit ik hier nu. Op een niet al te comfortabele houten stoel, in een kring rondom een met religieuze objecten gevulde tafel. Voornamelijk rooms-katholiek geïnspireerd, als dekmantel voor een lange tijd verboden en vervolgde religie. Het moet inmiddels een uurtje of half acht zijn, maar tijd speelt geen rol vanavond.
Dertien andere in het wit gestokenen maken het gezelschap compleet in het kleine kapelletje in hartje centrum Den Haag. Allemaal ervaren bezoekers. Ze komen om tot rust te komen, het leven los te laten, hun geest te reinigen. En dat kan er heftig aan toe gaan.
Een paar van hen sprak ik al even. Geen rare hippies, maar vrijgevochten gepensioneerden, midlife-crisis veertigers en zelfs (!) mooie jonge vrouwen. Sommige dragen een muts. Ayahuasca kan je koud maken, hoorde ik. Tot op zekere hoogte, dacht ik er voor mijn eigen geruststelling bij.
Ik kreeg instructies, nam nog eens notie van de extreme verhalen waar ik al eerder van gehoord had, ondertekende een formulier en nam plaats. Ik kreeg een Portugese Psalmenbundel in mijn handen gedrukt. Hier, dan kun je meezingen zolang de letters niet van de bladzijden afrollen. De man grinnikte. Maar ze komen vanzelf weer terug op de pagina’s hoor, maak je maar geen zorgen. Gelukkig maar, ik zie mezelf al over de grond kruipen om mijn ravage bij elkaar te rapen. We wensten elkaar naar goed gebruik een ‘goed werk’ en begonnen op aanwijzing van de gitaar te zingen. Eerst nog wat wijfelend, daarna steeds overtuigender. Na een paar hymnes was het tijd voor de eerste portie daime thee. Denk niet aan gewone thee, eerder aan een mengsel van heel geconcentreerde koude kruiden. Gewoon doorslikken.
Intussen zitten we een half uur en ik wacht. Wacht op wat komen gaat. Op de heftige effecten waar ik over las en hoorde. Die je innerlijk doen oprukken, je binnenstebuiten keren, met je leven confronteren. Ayahuasca geeft je toegang tot je geest.
Ik weet dat dit soort effecten maar zelden na één kopje optreden. Toch blijkt alles mogelijk met dit magische mengsel. Tegenover me laat één meisje haar tranen de vrije loop. Twee anderen zijn al gaan liggen op een speciaal daarvoor gereserveerd matras.
De kotsemmers komen direct al van pas: om diep te gaan moet je lichaam écht op de proef gesteld worden. Naast me raakt een eerst nog gereserveerd ogende senior in trance. Hij schuifelt voorzichtig naar een matras, waar een deken, een glas water en een speciaal aangestelde wacht zich over hem ontfermen.
Terwijl ik dit alles observeer merk ik dat mijn adem dieper en rustiger wordt. Het uur vliegt voorbij en het moment is daar om de volgende dosis daime tot ons te nemen.
We zingen weer. Ik voel krachten, maar weet niet of dit hét effect is.
Het verwachte slachtveld blijft uit. Af en toe vertoont iemand symptomen. Een meisje begint sensuele bewegingen te maken. Een man verkrampt van angst en slaakt een kreet wanneer er een dekseltje op de grond valt. Verder verloopt de sessie rustig.
Het is een milde uitvoering vandaag. We houden het deze keer bij twee glazen, terwijl bij de bitsere Cura minstens vier glazen naar binnen glijden. Nu komt men om te ontspannen, dan om grondig gereinigd te worden.
Zeer grondig.
We zingen verder. Mijn hart bonst in mijn keel en ik heb moeite om erbij te blijven. Terwijl de meesten steeds actiever in het proces opgaan, voer ik een strijd tegen mijn oogleden. Een kleine tik op mijn schouder wekt me uit mijn roes. De trance-man heeft inmiddels met een stralend gezicht zijn plek rechts van me weer in genomen. Ik sta op en gezamenlijk sluiten we de sessie af.
Nadat de laatste noten geklonken hebben vliegt iedereen elkaar om de hals alsof we een geweldig toneelstuk opgevoerd hebben. De diepst getroffenen als hoofdrolspelers nog met de meeste overtuiging. Het was weer goed hè? Eén voor één informeren ze hoe mijn debuut beviel. Prettig, meer kan ik er niet van maken.
Eén van de leiders komt met een poederig goedje langs. Zeven krachtige kruiden moeten ons weer met beide benen op de grond zetten. Ik stem toe en hij zet het buisje aan mijn neus. Minder dan een seconde heeft het spul nodig om me in lichterlaaie te zetten. Het vuur spreidt zich uit van mijn neus naar mijn voorhoofd, hart, buik en onderbuik. Terwijl ik verder praat voel ik dat het niet alleen dit goedje is dat bezit van me neemt.
Het lijkt erop of de ayahuasca de hele avond voor een dichte deur heeft gestaan die nu met grote kracht geopend is. Niks benen op de grond, dit is een directe vlucht naar eindeloze hoogten.
Mijn benen leiden me naar het matras, waar ik neerplof en een deken aangereikt krijg.
Een tinteling alsof ik zojuist uit bevroren toestand tot leven kom gaat door al mijn ledematen.
Ontspannen maar klaarwakker sluit ik mijn ogen. Nu pas begrijp ik waarom deze sessie Concentracao genoemd werd. Fonkelende gedachten schieten door mijn hoofd. Ik probeer een concrete vraag te stellen, zoals de man naast me een eerder die avond een heftig antwoord ontving.
Ik zweef op het randje van mijn bewustzijn. Precies helder genoeg om erbij te blijven, net niet diep genoeg om bij écht heftige zaken te komen.
Terwijl anderen om me heen opruimen en me af en toe een geruststellende blik toewerpen, voel ik dat het goed is. Ik geniet.
Een uur later krabbel ik voorzichtig op. Ietwat onwennig maar zonder veel problemen wandel ik wat door de lege zaal. De avond loopt op zijn eind, bijna iedereen is inmiddels wel bij me langs geweest voor een praatje en vertrokken voor een diepe nachtrust.
Dat moest ik ook maar eens gaan doen.